Galateia

  Stefan Zweig, en sevdiğim yazarlardan biri. Kitaplarının çoğunu okudum, açıkçası hepsini okuyup tüketmek de istemediğim için bazılarını bekletiyorum. Kitapları kısacık ancak anlatımı yoğun olduğundan ötürü kısa zamanda bile bitirseniz tam olarak sindiremeyebilirsiniz. Bu sebepten yavaş yavaş okumanızı tavsiye ederim. Bugün de tazecik bitirdiğim Korku adlı kitabından bahsedeceğim. Her şeyden önce kapağın güzelliğine bakar mısınız ya? Dağılmadan, hemen konuya geçelim. Irene, rahat, korunaklı bir hayat süren, saygın bir eşi, küçük çocukları, bolca parası olan ve sıradan ve kendince sıkıcı bir burjuvazi hayatı yaşayan bir kadındır. Bir gün güvenilir balonundan çıkar, genç bir piyanistle bir birlikteliği olur. Sonrasında ortaya çıkan şantajcı ile hayatı mahvolur, korkuları artık onun yeni yol arkadaşıdır. SPOILER İÇEREN YORUM Stefan Zweig bilindiği üzere ruh çözümlemelerinde çok başarılı bir yazar. Kitabı okurken geçen her saniyede, karakter sizmişsiniz ve yaşadığı her şeyi si...

Merhabalar💙💙💙 Bugüün bir klasik yorumlamaya geldim: Stefan Zweig-Olağanüstü Bir Gece. Bu benim üçüncü Zweig kitabım oldu, çok da güzel oldu. 😂😂 Devamı da gelsin. 💪  Olağanüstü Bir Gece, seçkin bir burjuva olarak rahat ve tasasız varoluşunu sürdürürken giderek duyarsızlaşan bir adamın hayatındaki dönüştürücü deneyimin hikâyesidir. Sıradan bir Pazar gününü at yarışlarında geçirirken, belki de ilk kez burjuva ahlakından saparak "suç" işler. Böylece yeniden "hissetmeye" başladığını, kötücül ve ateşli hazları olan gerçek bir insan olduğunu fark eder. İçindeki haz dolu esrime, aynı günün akşamında onu gece âleminin son atıklarının arasına, "hayatın en dibindeki lağımlara" sürükleyecek, varış noktası ise ruhani bir uyanış olacaktır.  Konusu genel olarak böyle. Anne ve babasından yüklü miktar servet kalınca, iş, gelecek, para kaygısı olmaksızın hayatını sürdüren, kitaplarla, değerli eşyalarla ve burjuvazinin üst kademesindekiler ile vakit ...

Merhaba! Üst üste film yorumu girip duruyordum fakat bu sırada kitap okumadığımı düşünmediniz umarım?😂😂 Üstelik vizeler de yaklaşıyorken,normalde okuduğunuzun 2 katı kadar kitap okuduğunuzu biliyorum... Kısıtlı zamanda, o stres altında daha verimli nasıl olur bir insan? Ben sorgulamayı bıraktım, Allah'tan okuyorum bol bol diyorum. 😛 Bu kadar boş yaptıktan sonra okuduğum kitaba geçelim... Jean Giono, benim merak ettiğim yazarlardan biriydi. Pasifizm akımının savunucularından biri kendisi, hep aklımdaydı ondan bir şeyler okumak. Ağaç Diken Adam ile başladım, gayet de mutluyum! Kitap, ömrünü ağaçlara, ormana adayan bir adamı konu alıyor. Kitabımızın anlatıcısıyı, bir yolculuğa çıkıyor ve bir gün zor durumda kalınca, karısını ve oğlunu kaybetmiş, yalnız yaşayan   Elzéard Bouffier'ın kapısını çalıyor. İlk andan itibaren bu adama saygı duyan ve hayatını merakla izleyen anlatıcımız, zaman içinde çobanın doğa için yaptıklarına şahit oluyor.  Bir gün tekrar aynı yere ...

Burak Tamdoğan,çok sevdiğim bir sanatçı. Projelerini severek takip ederken,geçen sene ilk kitabı olan 'Kalabalık Olmanın Esasları' çıktı,Puksavida Yayınlarından ve en sevdiğim öykü kitapları arasına girdi. Onun da yorumu gelecek,takipte kalın. :) Sondan Başa bu sene,İthaki Yayınlarından çıkan bir şiir kitabı. Önceki postlarda da belirttiğim gibi,şiirlere takmış durumundayım. Sevdiğim birinin sevdiğim bir türde kitabı çıkınca da aradım,taradım ve nihayetinde bulup okudum. Şiir dedim fakat tam olarak alışık olduğumuz,ölçülü,uyaklı şiirlerden değil,biraz daha 'mensur' denilebilecek serbest tarzda yazılmış kitap. Bu bakımdan başta garipsesem de,zamanla kitabın içine girdikçe bu durum çok hoşuma gitmeye başladı! 💙 Kitap sondan başlıyor,yani ters. Yani kitabın sonundan,fotoğraftaki gibi okumaya başlıyoruz. Evet harika anlatıyorum.. 🤣 Konular ise o kadar geniş ki,hayatın her alanına,her bölümüne değiniliyor. Çok samimi bir hava,sanki Burak Tamdoğan i...

Şiirlere olan ilgim gün geçtikçe artıyor.. Çok seviyorum şiir okumayı,herhangi bir roman okumaktan biraz daha özel gibi geliyor,sanki insanlar kendilerini daha çok açıyormuş gibi hissediyorum. Bu yüzden özellikle bu sene bir sürü şiir kitabı aldım,okudum. En beğendiklerimden biri,yine bir çok kişinin favorisi olan Lavinia idi... Seneler önce sınıfımızda yazarlar,şairler günü yapmıştık ve en yakın arkadaşım Özdemir Asaf'ı tanıtmıştı,belki de bu yüzdendir bilinmez ama kendisini gerçekten çok merak ediyor ve seviyordum. Özdemir Asaf'la ilk tanışmam bu kitapla oldu,o kadar beğendim ki.. Yalın dille fakat duygu yüklü,özel, orjinal yazılmış. Satırların arasından Özdemir Asaf'ın sevgisini,aşkını hissediyorsunuz. Kısacık,bir çırpıda bitebilecek bir kitap zaten. Bir kaç güzel alıntıyla baş başa bırakıyorum sizleri.. "Sensiz de denizi seyredebiliyorum.  Hem dalgaların dili seninkinden açık. Ne kadar hatırlatsan kendini boş,     Sensiz de seni sevebiliyo...

Cengiz Aytmatov Cemile'yi yazarken henüz yazarlık serüvenin başlarında imiş. Bir kalem düşünün ki,daha yolun başındayken bile böylesine etkileyici,saf,naif ve seneler sonra bile insanlara dokunsun. Buyrun,Cemile'yi beraber inceleyelim.. Hikayemiz Kırgız bozkırlarında, Seyit isimli minik karakterimizin anlatımıyla geçiyor. Deli dolu,çocuksu ama bir o kadar da sert olan karakterimiz Cemile'nin henüz yeni eşi Sadık II. Dünya Savaşı için orduya katılmıştır. Cemile,eşinin ailesi ile (bu aile ilişkisi biraz karışık,eksik ya da yanlış söylememek için sadeleştirdim) birlikte,köyde günlerini çalışarak geçirmektedir. Sadık'tan alınan tek haber,ara sıra gelen mektuplardır ve mektupların sonuna doğru,geçiştirilmek istenircesine Cemile'ye selam iletilir. Bir gün cepheden, Danyar adlı bir asker gelir,yanıktır,içine kapanıktır,sessizdir. Bir şekilde küçük Seyit ve Cemile ile çalışmaya başlar ve hayatları bir daha asla eskisi gibi olmaz. Kitap kısacık zaten,tadı ...